Nga Redi Minga:
Në protestat e fundit të opozitës shqiptare, një nga ankesat më të forta ishte përdorimi i gazlotsjellësve të skaduar nga ana e Policisë së Shtetit. Një pretendim që në pamje të parë duket teknik, por që në thelb zbulon një realitet shumë më të thellë dhe alarmant për mënyrën se si funksionon shteti shqiptar.
Po, gazlotsjellësit mund të jenë të skaduar. Dhe kjo nuk është thjesht një rastësi.
Në një vend ku korrupsioni është bërë normë, ku fondet publike shpesh përfundojnë në xhepa privatë dhe ku siguria e qytetarëve trajtohet si çështje dytësore, nuk është çudi që edhe mjetet e përdorura nga policia të jenë jashtë çdo standardi. Por ironia qëndron diku tjetër.
Nëse gazlotsjellësit janë të skaduar, kjo do të thotë se sistemi nuk është furnizuar siç duhet. Dhe nëse nuk është furnizuar, atëherë kemi të bëjmë ose me paaftësi, ose me abuzim, ose me të dyja bashkë.
Por nga ana tjetër, kjo situatë hap një tjetër këndvështrim ironik dhe therës ndaj realitetit politik:
Nëse opozita do “gazlotsjellës të freskët”, atëherë rruga është e qartë – protestë më e shpeshtë, më masive dhe më e pandalshme.
Sepse vetëm kur qytetarët dalin në rrugë, vetëm kur pushteti vihet nën presion real, sistemi detyrohet të reagojë. Edhe në mënyrën më absurde të mundshme – duke rinovuar arsenalin e tij represiv.
Kjo është tragjikomedia shqiptare:
Qytetari proteston për të drejtat e tij, dhe si përgjigje merr gaz.
Proteston për padrejtësinë, dhe përballet me mjete të skaduara.
Proteston për ndryshim, dhe përballet me një sistem që vetëm riciklon veten.
Në këtë kontekst, thirrja për protesta nuk është më vetëm një akt politik – është një domosdoshmëri qytetare.
Sepse sa më shumë të mblidhen qytetarët kundër një pushteti që perceptohet si i padrejtë, aq më shpejt zbulohet kalbëzimi i strukturave të tij.
Dhe ndoshta, në këtë përplasje të vazhdueshme, nuk është vetëm çështja e gazlotsjellësve që “skadon”…
Por vetë durimi i një populli.